Geschiedenis

Het begon allemaal in het jaar 1977, toen er voor het eerst een wedstrijd Tractorpulling werd
gehouden op de Flevohof. Mijn broer en ik hadden onze vader geholpen met het vernieuwen van
de brug voor het huis, en als beloning wilden we graag naar die wedstrijd toe. Zo kwamen wij
als jongens van 11 en 14 jaar daar aan en keken onze ogen uit, wat een rook en wat een pk’s.
We waren gelijk verzot op deze sport. Voor onze vader bleef het bij die ene keer, hij is nooit
meer geweest. Dus waren wij aangewezen op andere chauffeurs, die wij presten om mee naar de
wedstrijden te gaan.
Na diversen jaren te hebben gekeken langs de baan, krijg je zo je favorieten en bij mij was
dat Jan van Alphen met zijn (toen nog)
Popeye, die altijd in de top reed.



In 1991 werd mijn broer lid van de NMPO (Nederlandse Micro Pulling Organisatie).
Deze vereniging had zich tot doel gesteld om Tractorpulling te bedrijven voor Low budget
mensen. Zij reden met tractoren, die schaal 1:10 nagebouwd werden van de grote jongens.
Deze tractoren werden aangedreven door zelf ontbrandingsmotoren uit modelvliegtuigen.


Mijn broer stelde mij voor om samen een micropuller te bouwen maar dat zag ik niet zitten,
want het was veel te klein vond ik, en zo bouwde hij er één voor zich zelf. In 1992 vroegen
een paar leden van de NMPO aan mij of ik een sleepwagen wilde bouwen voor de vereniging,
omdat ik een neutraal persoon was. Na bijna een winter in de schuur te hebben door gebracht
was de sleepwagen zover klaar. De contacten met diversen leden waren intussen heel leuk geworden.


In het seizoen 1993 ging ik vaak mee naar de wedstrijden van de micropullers. Maar ja, omdat
ik zelf geen puller had en de sleepwagen goed heel bleef, had ik op zo’n dag niks onderhanden
en ging je je vervelen. Tot op een keer dat er een grote A-divisie wedstrijd plaats vond in
Emmeloord, waar ook micropulling bij was. Samen met Jan van Alphen, van de toen
Q8 team Popeye, stonden we over het hek geleund te kijken en toen vroeg hij mij,
“Waarom rijdt er geen Popeye mee? jij kan er toch wel een bouwen?”. Ik zei tegen hem:
“Als jij voor geld zorgt bij Q8, dan bouw ik Popeye na”. Dat was afgesproken. Na een paar
weken belde iemand van Q8 Oils mij op. Ze wilden wel sponsoren, maar dan moest hij wel in
februari 1994 klaar zijn, want dan kon hij samen met de grote Q8 team Popeye in Zuidlaren
op de landbouwbeurs staan, natuurlijk bij hun in de stand. Ik zei hun toe dat het goed was,
maar het was inmiddels wel half september, dus moest er wel hard gewerkt worden. Door
veel hulp van mijn broer stonden er in februari 2 Q8 team Popeye’s naast elkaar te glimmen in
Zuidlaren.

De eerste keer starten bij de gebr. Vreemann en gereden op de vaste baan daar.

In de jaren daarna zijn er velen ups en downs geweest, vooral downs.
Ook de contacten met Jan van Alphen werden steeds sterker, en verschillende keren hielp ik hem om
de grote Q8 team Popeye op tijd op de wedstrijden te krijgen. Totdat ik in de winter van het jaar 1993
definitief in het team werd opgenomen. En de grote tractor heeft voor mij toch steeds de voorkeur,
dus gebeurde het regelmatig dat er een wedstrijd bij de micropulling werd over geslagen als er een
wedstrijd bij de NTTO was.
In de winter 2003 ben ik uit het team van de grote Q8 team Popeye gestapt, de afstand was
een probleem en de v. Alphens senior en junior doen alles samen en even overleggen met mij is
moeilijk omdat er 125 km tussen ons in ligt.

Omdat ik nu meer vrije tijd had, heb ik mijn micropuller eens goed onder handen genomen.
Alle motoren werden voorzien van nieuw binnenwerk en ook zijn er een nieuw setje banden
onder gegaan. Na dat we voor het seizoen de motoren goed afgesteld hadden ging het de
eerste wedstrijd gelijk goed met een klinkende overwinning. Er volgden er nog diversen, en
de kansen op een Nederlandse titel werden steeds groter. Tot dat we op de voor laatste
wedstrijd genoeg punten hadden in de 3,4 kg vrije klasse, en het kampioenschap binnen was.
Dit was toch wel een mooie bekroning op al het werk wat wij gedaan hebben in al die jaren.
Dit is ons tiende seizoen en een mooiere mijlpaal is toch niet denkbaar.

Ook hebben we dit jaar in de 4,4 kg een schitterende overwinning behaald in Breskens, waar we de gehele
Nederlands top maar ook de Duitse top voorbij reden. Ook dit was een hele mooie ervaring.

Op de feestavond 15 November hebben we de mooiste prijs gekregen die er binnen de
Micropulling bestaat. We zijn namelijk
Puller of the Year 2003 geworden! Dit is een
prijs voor de puller die de meeste waardering krijgt van de leden.
                   
Dit jaar reden wij ook voor het eerst met Olijfje. Deze twd hebben we gebouwd voor onze
oudste dochter Sonja, maar later zag ze dit toch niet zo zitten en rijden onze jongste dochter
Linda en Arie met deze enigste cabrio twd. En na veel problemen met de overbrenging werd er
door dit junior team toch een mooie derde plaats behaald in het kampioenschap. Dit was zeker
niet verkeerd omdat ze voor het eerst reden en toch verschillende sterkere pullers achter
zich lieten. Met zo’n puller waar precies dezelfde motor in zit als de MicroPopeye kunnen
we lekker van alles testen. Zo hebben we al heel wat verschillende uitlaat maten geprobeerd,
en is er veel geleerd.

Het seizoen 2007 kende voor ons veel hoogte punten zoals boven geschreven, er was maar één diepte punt.
Maar dit dieptepunt is er niet zo maar een, maar dit is er een die niet te bevatten is.
Tijdens zijn beoefening van zijn zo zeer geliefde sport is mijn favoriet Jan van Alphen op
zijn Popeye in Engeland om het leven gekomen.
                                                          
Jan was voor mij de favoriet, mijn idool waar je tegen op keek. We hebben heel wat uren samen in de werkplaats door gebracht, met het doel om de Popeye in de top mee te laten draaien. Als je zo samen werkt leer je iemand goed kennen en dat nemen ze je niet meer af. Voor de Familie is dit een nog veel grotere klap die heel moeilijk te verwerken zal zijn. Besloten is dat de Popeye toch de Pulling banen in 2008 weer zal gaan bestormen. Na overleg met de Familie zal ik zoveel mogelijk helpen om dit te doen gelukken. Dit gaat voor, en zal het MicroPopeye team op een laag pitje komen, al zal het zeker niet stilstaan.

Hierna hebben we een aandenken gemaakt op de achterkant van onze puller.